اين دو جمله با كمال وضوح ، مردانگى امام حسين عليه السلام را آشكار مىسازد كه در چنان موقف مهيب و وحشتناكى هيچ‌گونه بيم و هراس ، شكست و خودباختگى بر وجود او مستولى نگشت ؛ اصحاب را به استقبال از مرگ دعوت فرمود مانند آن‌كه آنها را برخوان لذيذترين غذاها بخواند . و به حق هم آن مرگى كه امام حسين به آن دعوت مىكرد ، لذت‌بخش بود ؛ زيرا او مىخواست با باطل نبرد كند و برهان خداوند كه مبدأ او بود ، در پيش چشمانش ترسيم شود و صداى خدا را كه صداى ضمير و وجدان پاك و ايمان سرشارش بود مىشنيد و جز اين كلمات چيزى ديگر نمىديد : خدا ، پيغمبر خدا ، قرآن ( كتاب خدا ) .